In gesprek met mijn hond Tessa..

Geschreven door Moniek Evertsen - 04 juni 2010

Ik heb vandaag een afspraak bij de dierenarts voor mijn hond Tessa. Ze heeft last van haar oren en na een eerdere controle bleek dat ze bloeduitstortingen in haar oren heeft. Vandaag wordt dit met een spuitje uitgezogen. Ook dient ze nog ingeënt te worden.

Ik heb het gevoel dat de behandeling in combinatie met de vaccinatie teveel voor haar is. Tessa is namelijk een erg gevoelig hond. Dit wil ik even met haar afstemmen. Ook gebruik ik dit gesprek om haar te vertellen wat we straks gaan doen.

Ik heb echter niet heel veel tijd meer. Normaal probeer ik op een rustig moment met haar te communiceren. Toch doe ik het. Ik leg uit dat we naar de dierenarts gaan voor haar oren. Ik geef aan dat uitzuigen volgens mij nodig is. Ik weet zelf geen andere optie. Ik geef aan dat als zij dat anders ziet, ik het graag hoor. Ja zegt ze, rust is nodig. Ik vraag haar of ze als haar oren gedaan zijn ook direct ingeënt kan worden. Nee zegt ze. Ik vraag het nog een keer om te checken of het antwoord niet mijn gevoel is. Dus ik vraag “kun je ingeënt worden” ? Ja zegt ze. Eerst zegt ze nee, daarna ja, verward laat ik het maar hierbij.

Bij de dierenarts vertel ik van haar oren en dat ze nog ingeënt moet worden. De dierenarts geeft aan dat we eerst naar de oren kijken en dan de inenting nog wel zien. Het blijkt dat haar oren zelf goed herstellen, de bloeduitstorting is nog niet weg, maar de dierenarts geeft aan dat ze het zelf wel redt. Geen behandeling aan de oren, dus kan ze daarna ingeënt worden.

Tessa heeft  het prima verteld en ik heb haar goed gehoord. Erg mooi om te merken dat het contact met mijn eigen dier er inderdaad altijd is, zonder er veel voor te doen. En ja vertrouwen op hetgeen doorkomt, Tessa geeft met haar oren zelf ook aan: luister naar me op een ander niveau.