Afscheid nemen van mijn paard Kira

Geschreven door Moniek Evertsen - 10 september 2014

Het heeft een jaar geduurd voordat ik zover was om mijn ervaring te delen over het afscheid van mijn paard Kira. Op dinsdag 10 september 2013 heb ik haar laten inslapen.Het is een heel persoonlijke reis geweest die we samen hebben gemaakt en al jaren doorliepen. Diep van binnen wetende dat we op een moment op aards niveau afscheid zouden nemen van elkaar..

Het was niet zo dat de gezondheid van Kira heel slecht was, maar in de afgelopen jaren heeft ze meerdere malen longontsteking gehad. Uit het contact met Kira bleek dat veel, waaronder haar gezondheid ook een wisselwerking was tussen haar en mij. Ze liet me de vraag zien en voelen: ben je bereid om volledig te kiezen voor het leven? Niet overleven, maar volledig leven vanuit je hart en ziel, met al die je bent. Oh, dat was een confrontatie, diep van binnen voelde ik de ja, maar er waren ook meerdere maren..

Graag wil ik delen hoe het laatste stuk op aarde met Kira en mij is verlopen en hoe ik uiteindelijk de beslissing heb genomen om haar te laten inslapen. Kira vindt dit ook belangrijk om te delen, deels voor mij om mijn verdriet dat nog aanwezig is te laten stromen en omdat ze naar buiten wil brengen hoe belangrijk en mooi de laatste fase van een leven is.

In augustus 2013 ben ik naar Amerika geweest voor een Ohamah school, het was een mooie tijd voor mezelf met veel inzichten en bewustwording. Kira bleek twee dagen voor mijn thuiskomst heel benauwd te zijn geweest en de dierenarts constateerde een longontsteking. Ik kwam thuis, hoorde van mijn partner het nieuws, ik zag haar staan in de bak en vroeg wat er speelde. Ze gaf aan dat ze klaar was om te gaan. In mijn beeld zag ik een boom die aan het ontwortelen was. Het ontvangen van deze woorden deed veel stof opwaaien.. het raakte me, was ik al klaar om haar te laten gaan?

Hier ben ik in de periode die volgde heel bewust naar gaan kijken, eigenlijk voelen en ook wat er nodig was voor ons beide om op een  liefdevolle manier het aardse stuk af te ronden. Ik werd zo uitgenodigd om in het nu moment te blijven in het contact met haar en mee te gaan met wat er kwam. Eerst heb ik Charlotte Willikens gevraagd of ze Kira wilde doormeten, of er nog een mogelijkheid was ondanks dat het voor Kira niet hoefde.
Dit was iets wat ik als mens nodig had. Charlotte adviseerde inslapen, er speelde meerdere dingen, een bevestiging van mijn gevoel.

Oké inslapen, maar waarom kan ze niet gewoon zelf gaan vroeg ik me af? Ik weet dat dieren deze mogelijkheid hebben. Op het moment dat ik hier eerlijk op durfde te voelen, voelde ik angst van mij, de beslissing nemen over leven en dood. Een oud stuk van mij mocht worden los gelaten, het was tijd om mijn verantwoordelijkheid te nemen. Er niet voor weg te lopen, want ja wat zou het makkelijk zijn als ze zelf ging, maar daarmee zou ik niet haar cadeau hebben ontvangen.

In overleg met Kira heb ik een datum geprikt. Via mijn collega Mariët van Os, die mij en Kira in deze periode ook ondersteunde, vond ik een hele fijne holistische dierenarts, Karin de Haas. Zij begreep dat een dier inslapen niet alleen een handeling is, maar ook een belangrijk onderdeel van het afscheid nemen hier op aarde, zowel voor mens als dier. Ze woonde verder weg, maar was bereid om naar ons toe te komen, zo bijzonder.
In de dagen voor de afspraak vroeg ik aan Kira waarom de afspraak pas over een paar dagen was, ik zag namelijk de energie vrij snel uit haar lichaam weggaan. Kira was zich al echt aan het voorbereiden.
Kira vertelde me dat ik deze tijd nog nodig had! Ik heb veel tijd vrijgemaakt om bij haar te kunnen zijn en mezelf de ruimte te geven voor alles wat op me af kwam qua gevoelens en emoties. Een dag later merkte ik bij het in de stal zetten van de paarden dat de kudde zo bijzonder rustig was. Na het opruimen van de mest zag ik Kira helemaal lang uit in haar stal liggen,ze draaide met haar ogen en kreunde. Ik ben bij haar gaan zitten en besefte dat het moment van afscheid nemen was aangebroken. Direct heb ik de praktische dingen geregeld en gelukkig kon Karin laat op die avond komen. Ik liep weer terug naar de stal en Kira stond heerlijk te eten alsof er niets aan de hand was.. Ze heeft me op deze manier duidelijk gemaakt dat we er klaar voor waren.

De rest van de avond heb ik met haar en de andere paarden doorgebracht. We hebben samen de kudde één voor één gedag gezegd. Tja en toen kwam Karin. De angst voor het daadwerkelijke moment speelde even op, ik merkte het, nam een diepe ademhaling en maakte bewust de keuze om er vanuit mijn hart voor haar en mij te zijn en niet te kiezen voor het restantje angst dat er blijkbaar nog was. Hierdoor kon ik aanwezig blijven in het moment en er zijn voor haar en mijn liefde laten stromen en ook haar liefde ontvangen. Ze is heel rustig heen gegaan. Ik kan niet eens precies navertellen op welk moment, het zielscontact met haar op aarde was al heel intens en er veranderde wat dat betreft weinig. Ze liet me zo sterk voelen dat ze er nog was. Op veel dingen kon ik me van te voren als het ware voorbereiden, maar afscheid nemen van haar lichaam kwam echt na het moment van inslapen. Lange tijd ben ik in de stal bij haar blijven zitten. Ik wist dat ze graag rozenblaadjes bij zich wilde, en heel toevallig had ik die een dag eerder gekocht. De kudde heeft die avond na het inslapen op hun eigen manier afscheid van haar kunnen nemen.

De volgende dag is ze opgehaald door Rendac, Kira had aangegeven dat het niet uitmaakte wat er met haar lichaam gebeurde. Het op een respectvolle manier afscheid nemen was het belangrijkste.

Op de dag dat ze eigenlijk zou worden ingeslapen, liet Kira me weten dat ze graag wilde dat haar stal werd leeggehaald. Even schoot de gedachte van dat is toch veel te snel door me heen, toch heb ik het gedaan. Ik vertrouwde op ons contact.

Veel dingen die zijn gebeurd, hoe klein dan ook, en ik heb het meeste niet eens genoemd, zijn met het verstand niet te verklaren. Het vinden van zoveel veren van vogels, het ontdekken dat ze mijn indianenpaard in een vorig leven is geweest, de juiste personen op ons pad om ons te ondersteunen etc.. Kira heeft me (onder andere) geleerd nog meer te vertrouwen op mijn verbinding met de dieren en met mezelf. Vertrouwen op mijn intuïtie. Niets is voor niets, alles is met elkaar verbonden.

Kira is nog altijd bij me, ze maakt "gewoon" deel uit van mijn kudde paarden. Ze heeft mijn hart geopend en ik heb mezelf toegestaan om haar onbegrensde onvoorwaardelijke liefde te voelen. Het mezelf kunnen toestaan, zonder de beperkingen van het verstand.

De ervaring met haar (gedurende haar leven bij mij en nu nog) is vele malen groter dan ik in woorden kan uitdrukken. Het zou mooi zijn als jij als lezer de energie ervan durft te voelen en ook dat dit op jullie eigen wijze mogelijk is voor jou en je dier.

Kira, dank je wel voor de fantastische cadeaus die je mij hebt gegeven, voor jij die gewoon jij was en daarmee zo groots!